Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013




Δημήτρης Μπαλτς

Ἰβάν Τουργκένιεφ
(1818-1883)

Συμπληρώνονται φέτος 130 χρόνια πό τόν θάνατο το Ρώσσου συγγραφέα βάν Τουργκένιεφ. τσι τό παρόν σημείωμα εναι φιερωμένο στήν μνήμη του. 
βάν Τουργκένιεφ γεννήθηκε στό ριόλ στίς 28 κτωβρίου 1818 καί πέθανε κοντά στό Παρίσι στίς 3 Σεπτεμβρίου 1883.
Εναι βέβαιο τι οκονομική του νεση τόν βοήθησε νά σπουδάσει στήν γ. Πετρούπολη καί στό Βερολίνο, νά ταξιδέψει στ ξωτερικό καί νά ζήσει ρκετά χρόνια στό Παρίσι, καί σφαλς νά δημοσιεύσει χωρίς προβλήματα λα τά ργα του. πίσης εναι προφανές τι ζησε μία ζωή ρκετά διαφορετική πό τήν ατήν πού ζησε Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, μέ τόν ποο, εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, δέν εχε ποτέ καλές σχέσεις. λλά Τουργκένιεφ βρέθηκε σέ ρήξη καί μέ τόν λλον γίγαντα τς Ρωσσικς Λογοτεχνίας, τόν Λέοντα Τολστόι.
Μεταξύ τν ργων το Τουργκένιεφ ξεχωρίζουν, κατά τήν γνώμη μου, «Τό μερολόγιο νός περιττο νθρώπου» (1850), «Τά σημειώματα νός κυνηγο» (1852), «Πατέρες καί παιδιά» (1862), «Ρούντιν» (1856), «Καπνός» (1867) καί «Χερσότοπος» (1877). Στά περισσότερα ξ ατν Τουργκένιεφ σχολεται μέ κοινωνικά καί πολιτικά ζητήματα τς Ρωσσίας, ν καί παρακολουθοσε τίς ξελίξεις σ’ ατήν κ το μακρόθεν, καθώς καί μέ ζητήματα τν νθρωπίνων σχέσεων. Γενικς θεωρεται τι ν νεολαία νταποκρινόταν θετικά στίς προσεγγίσεις το Τουργκένιεφ, ρωσσική Inteligenztia διέκειτο, πολλές φορές, πρός ατές ρνητικά.  
Τά περισσότερα ργα το Τουργκένιεφ χουν μεταφραστε στήν λληνική. λλά στό πετειακό σημείωμά μου προτίμησα νά ναφερθ σέ δύο φηγήματα το Τουργκένιεφ τά ποα εναι δύσκολο, νομίζω, νά βρε πλέον ναγνώστης.
Τό πρτο ξ ατν εἶχε μεταφρασθεῖ ὑπό τήν ἐπιγραφή «Πρό τς λαιμητόμου» καί εχε κδοθε σέ μετάφραση Σπ. Φραγκόπουλου πό τήν «Φιλολογική κυψέλη» στήν θήνα. Καταγράφει μία δημόσια κτέλεση νός καταδίκου, ν στό τέλος το φηγήματος Τουργκένιεφ διερωτται: «Μέ ποον δικαίωμα παρέχονται θεάματα τοιατα;». «Διατί νά διατηρονται βάρβαρα μεσαιωνικά θιμα;» (σ. 58). Καί τέλος: «Πο ενε περίφημος κενος ‘’θικός σκοπός’’ τν θανατικν κτελέσεων, τόν ποον τόσες φορές διέψευσαν τά γεγονότα;» (σ. 59).
Τό δεύτερο φήγημα πιγράφεται «Σενίλια» (= γεροντικά) καί εχε κδοθε σέ μετάφραση λ. Κυριακίδου τό 1954 στήν θήνα. δ ναγνώστης θά δε μία διαφορετική γραφή το Τουργκένιεφ, ποος κφράζει τήν γάπη του γιά τήν Ρωσσία (σσ. 17-20), σχυρίζεται τι « γάπη εναι πιό δυνατή καί πό τόν θάνατο» (σ. 26), μιλάει γιά τήν «ηδία πού προξενε αταρέσκεια» (σ. 49), ν καταθέτει τήν ποψη τι «να τέτοιο πρόσωπο, να πρόσωπο πού μοιάζει μ’ λα τά νθρώπινα πρόσωπα εναι τό πρόσωπο το Χριστο» (σ. 59).
νεξαρτήτως τν πολιτικν τοποθετήσεων του πού πολλές φορές δέν εναι σαφες, τς ρήξεώς του μέ τούς μεγάλους τς Ρωσσικς Λογοτεχνίας, τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ του πού δέν συνδυάζεται μέ τήν ὀρθή γνώση τῶν ρωσσικῶν πραγμάτων, ἀκόμη καί το σταθος χαρακτρα του, βάν Τουργκένιεφ κατατάσσεται ναμφιβόλως μεταξύ τν σπουδαίων τς παγκόσμιας λογοτεχνίας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου